Tsunami...
Pireleri 20 santim derinliğinde bir fanusun içine koyarlar, fanusun üstünü de cam ile örterler. Alttan ısıtırlar... Pireler rahatsız olur, o ortamdan kurtulmak için, dışarı doğru zıplar. Ama her zıplayışta, kafalarını tavandaki cama çarparak, yere düşerler. Tekrar zıplarlar, nafile, tekrar çarparlar... Engel görünmez olduğu için, kendilerini neyin engellediğini bir türlü anlayamazlar. Böylece zihinlerinde bir "özgürlük sınırı" oluşur.
Deneyin ikinci aşamasına geçilir... Tavandaki cam kaldırılır. Engel yoktur artık... Ortam yine ısıtılır. Görülür ki, pireler en fazla 20 santim zıplıyor... Daha yükseğe zıplama imkanları, özgür olma imkanları vardır ama, buna cesaret edemezler. Çünkü artık "görünmez engel" zihinlerindedir. "Yapamayız, hiç boşuna denemeyelim" diye düşünürler.
"Cam tavan sendromu" denir buna.
Örnek "pire" dir ama... Aslında, tüm canlıların "neyi başaramayacaklarını" yavaş yavaş nasıl öğrendiğini kanıtlar.
Eee hayat da bir laboratuvar...
Bu nedenle, cam tavan sendromu, psikolojik harekatın bir parçası olarak kullanılır.
Görünmez engeller konur...
Çabalar engellenir...
Ortamdan rahatsız olan milletler, özgür kalmak için hamle yaptığında, görünmeyen bir güç onları engeller... Böylece, yavaş yavaş "yapamayız, hiç boşuna denemeyelim" düşüncesi hakim olur.
Ankara mitingi, onurlu bir milletin, kendisine "pire" muamelesi yapılmasına isyanıdır!
ABD'nin, AB'nin ve içerdeki maşalarının, servetler harcayarak uygulamaya çalıştığı psikolojik harekat, başarısız oldu. İflas etti. Bozguna uğradı... Özeti budur.
Hrant Dink'in cenaze töreni, sekiz saat naklen yayınlanıyorsa televizyonlarda...
Ve, iki milyon insanın "Hepimiz Mustafa Kemal'iz" diye haykırarak, Anıtkabir'e yürümesi, gösterilmiyorsa aynı televizyonlarda...
Demiştik.
Gene diyelim...
Türk basını, bu unutulmaz utançla yaşayacak bundan sonra.
İstediğin kadar ört...
İstediğin kadar gizle...
"Cumhur" meseleye el koydu.
Dip dalgası, Tsunami oldu...
Götürür.
Götürecek.
YILMAZ ÖZDİL
|
